De nieuwe gatekeepers

16:00

Panelleden:
Hans Aalbers – Producer/Hans Aalbers Recordings
Manfred Jongenelis – Producer/Manfred Recordings

Panelvoorzitter:
Werner Schlosser – Werner Bros

“Het liedje blijft de baas. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven”

Twee gevierde producers van het Hollandse repertoire, Hans Aalbers (Hans Aalbers Recordings in Nederhorst den Berg) en Manfred Jongenelis (Manfred Recordings in Etten-Leur) zijn het er al vroeg in het panel over eens: hun studio’s zijn zo volgeboekt dat de drang om zelf talent te scouten niet heel groot is. Gespreksleider Werner Schlosser vraagt in hoeverre ze dan toch de nieuwe poortwachters van het genre zijn, zoals de paneltitel suggereert.

Liedje en artiest zijn gekoppeld

Hans: “Vroeger liep alles via de platenmaatschappij. Die leverde je de artiesten aan en daarmee ging je aan het werk. Nu is dat anders. Er komt veel meer direct op je af.” Manfred: “De inschatting of iets de moeite waard is om aan te werken moet je dus snel kunnen maken. En tja, dan is het toch heel simpel: het liedje blijft de baas. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven. En wat ook geldt: het liedje waar je aan werkt wordt ook je kindje. Het krijgt de aandacht die het nodig heeft, of het nu van een bekende of een onbekende artiest komt.”

Hans: “Als wij een liedje opnemen, dan hoort dat liedje bij een artiest, hè. Het is niet Manfred nummer achthonderdzoveel met toevallig Pietje Puk ervoor. Nee, liedje en artiest zijn gekoppeld.”

Krakkemikkig

Het criterium dat Hans en Manfred gedurende het panel blijven noemen is ‘geraakt worden’. En Hans komt met het mooiste voorbeeld denkbaar: “Met André Hazes Sr. maakten we altijd eerst een midi-opname. Dat klonk krakkemikkig, maar was heel flexibel in gebruik. Dan moest André gaan zingen en schaamde ik me eigenlijk wel een beetje voor die opname. Maar André zong het in en dan was het opeens geweldig! Alsof die opname om hem heen krulde, het werd één geheel. Een eenmalige ervaring. Of het in het begin bij hem ook zo was weet ik niet, daar was ik niet bij. Maar het is wel wat ik zoek. Probeer mij te raken.”

“Zoek een platenmaatschappij. En zoek de beste. Je kunt altijd zakken in kwaliteit. Er zijn er genoeg.”

Als het na een dag nog niet lukt, wil Werner weten. Als de chemie er niet is in de studio? Hans: “Haha, een dag halen we dan niet hoor. We gaan niet studeren in de studio.” Manfred: “Als ze het liedje niet kennen, kom een andere keer maar terug.” Hans: “Ik ga het gesprek graag aan. Meestal zo’n gesprek van: weet je waar je aan begint, weet je wat je te wachten staat? Altijd interessant wat daar dan voor antwoorden op komen. Uiteindelijk werk ik liever met een act die wat kans van slagen heeft.” Manfred: “Soms heb je wel eens een talentje. Die kan het wel in één keer.” Hans: “Ik denk dan al snel: zoek een platenmaatschappij.” Manfred: “En zoek de beste. Je kunt altijd zakken in kwaliteit. Er zijn er genoeg.”

Geen verplichting

Geen van beide producers investeert in artiesten. Manfred heeft een eigen label maar doet zaken ‘per liedje’. “Ik doe een artiest een voorstel op basis van mijn gevoel. Geen verplichting qua richting; mijn label, een ander label, dat maakt me niet uit. De studio vormt mijn core business.” Hans: “Een opname maken is één ding, maar dan ben je er nog niet. Je hebt alle toeters en bellen nodig om tot succes te komen. Ik schakel dus mijn relaties in. Je maakt met elkaar het verschil en na de productie laat ik de rest over aan mensen die verstand hebben van het vervolgtraject.”

Hans en Manfred zien de toekomst niet anders dan het heden. Hans: “Het is natuurlijk niet waar dat de muziek niets meer waard is. Wat wel zo is: het is een middel om te laten weten dat je er nog bent en waar je misschien optredens door kunt krijgen. Die opname van dat liedje moet gemaakt worden en moet liefst ook goed klinken. Dus wat doe je dan? Doorgaan. Stap voor stap doorgaan. En altijd geloven in wat je doet. Pas als je dat niet meer kunt moet je ermee ophouden.